എന്റെ കുഞ്ഞ്,

പിറവിയുടെ അഗാധതകളില്‍ നിന്ന്

അവള്‍ നിലവിളിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം

പേരറിയാത്ത കോശങ്ങളില്‍ നിന്ന്

അവളുടെ നിശബ്ദമായ തുടിപുകള്‍ എനിക്കറിയാം

എന്നോ വിരലിന്റെ അറ്റത്തു പിടിച്ച്

അവള്‍ പിച്ച വക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതും

ചെറിയ പുഞ്ചിരികളില്‍ മഹാരഹസ്യങ്ങളൊളിപ്പിച്ച്

എന്റെ മടിയിലേക്കൊടിവരുന്നതും‍

എന്റെ കുഞ്ഞേ
ഭൂതകാലങ്ങളുടെ വേദനകളില്‍കുഞ്ഞികൊലുസ്സ് കിലുക്കി നിനക്കു വരാം

കണിക്കൊന്നകളും ഓണവെയിലും ഉള്ള എന്റെ ഹൃദയതിലേക്ക്
വിളക്കുകള്‍ കൊളുത്തുന്ന

അമ്മയുടെ പ്രാര്‍ഥന പോലെ

നീയും ഞാനും അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കു പങ്കു വെക്കാന്‍

മനസില് തീ കൂട്ടി വെക്കുന്നവര്‍

എപ്പൊഴോ:

നമ്മളറിയാതെ തീ കെട്ടുപോകുന്നു;

എന്റെ ഭ്രാന്തിനു ശമനജലം നല്‍കുവാന്‍

കത്തികൊണ്ടിരുന്ന ചിതയില്‍ നിന്ന്

ആത്മാവിനെ വലിച്ചുനീക്കുവാന്‍

നീ വരരുതായിരുന്നു;
എനിക്ക് അനാഥത്വമാണു പരിചയം,

കീറിമുറിക്കുന്ന കണ്ണുകളോട് എതിരിടാനാണെനിക്കിഷ്ടം.

അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകളാല്‍

തൊട്ടറിയാന്‍ പറ്റാത്ത കൂടുകളാല്‍

ഞാന്‍ ബന്ധിക്കപെട്ടിരിക്കുന്നു .
ഇത് തീ പകര്‍ന്നു തന്നതിനന്റെ ശിക്ഷ;
കഴുകന്മാറ്ക്കു കീറിമുറിക്കാന്‍ കരളും

മരിക്കാത്ത മനസ്സും ബാക്കി.

ആ‍ത്മഹത്യ

മുറിവുകള്‍ ഹൃദയത്തിലാകുന്നു
ആണിത്തുമ്പത്തു പിടയുന്ന തിരുശരീരം
പാനപാത്രം നിറച്ച പാപത്തിന്റെ ചോര
ചീട്ടുകൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍
മറ്റാരുടെയോ സ്വപ്നങ്ങള്‍;
നമ്മളറിയുന്നതേയില്ല
ഒരു ചോരത്തുള്ളിയില്‍
ഹൃദയങ്ങള്‍ നിലച്ച് പോകുന്നതും
ഹസ്തരേഖകള്‍ മാഞ്ഞു പോകുന്നതും
ശേഷിക്കുന്നത്:
ആത്മഹത്യയുടെ ജ്ഞാനസ്നാനം സ്വീകരിച്ച
നഗ്നരായ ആത്മാക്കള്‍
കുമ്പസാരക്കൂടുകളിലെ
കെട്ടുപോയ മെഴുകുതിരികളെ പോലെ
ജീവനറ്റ കൈകളും...

പരാജയം

നിങ്ങള്‍എന്റെ ചിന്തകളെ ചെത്തിമിനുക്കുക
അവയുടെ ചോരത്തുള്ളികളോടു നിര്‍ലോഭം പ്രസംഗിക്കുക
പെണ്മ ഒരു ചെറിയ കിളിക്കൂടാണെന്നും
കിളിയുടെ ചിറകുകള്‍ മനൊഹരമായിരിക്കണമെന്നും
പതറാത്ത നോട്ടങ്ങളിലൂടെ പറഞ്ഞുതരിക
പച്ചകറിക്കാരനൊടുറക്കെയും
ഭര്‍ത്താവിനോടു പതുക്കെയും
വില പേശുന്ന വിദ്യ എന്നെ അഭ്യസിപ്പിക്കുക
ഞാനിതാ കീഴടങ്ങുന്നു
തുരുമ്പിച്ച പെണ്മയും സൌന്ദര്യവര്‍ധകവസ്തുകളും
ആയുധപ്പുര നിറച്ചിരിക്കുന്നു
എഴുതപെടാത്ത നിയമങ്ങള്‍ക്കു ജയിക്കുവാന്‍പ
ടച്ചട്ട അഴിചുവയ്ക്കുന്നു..
എന്റെ പരാജയം മനുവിനു സ്തുതി പാടുമ്പോള്‍
‍പാതിവ്രത്യതിന്റെ ചേല മുഷിഞു നാറുന്നുണ്ടാകും..
പക്ഷെതോറ്റവര്‍ക്കു സംസാരിക്കാന്‍ പാടുണ്ടൊ?

മഴയാണ്

മഴയാണ്..
താളം തെറ്റിയ എന്റെ മനസ്സില്‍
ലിഥിയം മഞ്ഞ് മൂടിയ ഞരമ്പുകളില്‍
എന്റെ അമ്മയുടെ അശാന്തമായ മിഴികളില്‍
ഒക്കെ
കാലവര്‍ഷം താളം തെറ്റി കിതക്കുകയാണ്
ഇലക്ട്രിക് കമ്പികളില്‍ മഴതുള്ളികള്‍ സംഗീതമുതിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
ക്ലാസ് മുറികള്‍ നിശബ്ദമാകുന്നു
മനസ്സുകള്‍ കലാപകാരികളും
എങ്കിലും
കാര്‍മുകിലുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു വെളുത്ത മേഘം
ഒറ്റപെട്ട്
സ്വര്‍ഗവാതിലുകള്‍ തുറന്ന്
സ്വയം നഷ്ടപെട്ട മനുഷ്യനു സന്ദേശങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നു
വ്യഥയുടെ കൊടും വേനലിലും
മുറ്റത്ത് നീര്‍ച്ചാലുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ച്
പുഴയുടെ ഞരമ്പുകളില്‍ പ്രണയം കൊടുത്ത്
വയലുകളില്‍ പച്ച വിരിക്കുവാനാകണം
മഴയാണ് മനസ്സു നിറയെ

പാവക്കൂത്ത്

അവന്‍ സംസാരിക്കുകയില്ല
അച്ചടികടലാസ് കുത്തിനിറച്ച തലച്ചോറിനു
വിഞ്ജാനിയുടെ നിഷ്പക്ഷഭാഷയാണു പഥ്യം
അതു കൊണ്ട് തന്നെ
മുന്നില്‍ മകള്‍ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അമ്മയുടെ വേദന
അവന്റെ സോഫ്റ്റ്വെയറില്‍ ഫീഡ് ചെയ്യപ്പെടില്ല
വഴിവക്കില്‍ അനാഥയായിപ്പോകുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളി
അവന്റെ കാതുകളറിയുകയുമില്ല
അവനും നീയും ഞാനും യന്ത്രപ്പാ‍വകള്‍
നോട്ടീസ്ബോര്‍ഡിലെ വാര്‍ത്ത കണ്ടു തുടരെ ഞെട്ടുനവര്‍
വഴിയരികിലെ വേദനയോട് കണ്ണടക്കാന്‍ ശീലിച്ചവര്‍
പുലരികളെ സ്വപ്നം കണ്ട് ക്ഷീണിച്ച്

നമ്മള്‍ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിലേക്കു നടന്നു പോകുന്നു
സ്വപ്നവും സൂര്യനും കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നതറിയാതെ
നമ്മിലേക്കു തന്നെ പിന്‍ വാങ്ങുന്നു
പാവക്കൂത്തുകളിലെ
നിശബ്ദകഥാപാത്രങ്ങളായി..

ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ വേദന

പുല്‍നാമ്പുകളുടെ സംഗീതം കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
പള്ളിമണികള്‍ മുഴങ്ങുമ്പോള്‍
‍ശബ്ദമില്ലാതാകുന്ന മനസ്സ് പോലെയാണത്
ശാന്തമായൊഴുകുന്ന അരുവി പോലെയോ
നിലാവ് ശല്യപ്പെടുത്താത്ത രാത്രി പോലെയൊ
നമ്മളറിയാതെ അവ കടന്നു പോകുന്നു
വ്യക്തിത്വവേദനകളില്ലാതെ
ആശയകുഴപ്പങ്ങളും അപകര്‍ഷതാബോധവുമില്ലാതെ
കാല്പാടുകള്‍ക്കു കീഴെ ഞെരിയാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നു
അവക്ക് വേണ്ടി
ചരിത്രത്തില്‍ ചുവന്ന പാടുകളുണ്ടാവില്ല
അവശേഷിക്കുനതു
ഒരു പുഞ്ചിരിയുടെ വേദന മാത്രം..